Update

Hier weer een berichtje van ons. Jur zit nu 5 dagen in het hospice. We zijn al aardig gewend daar en ook aan de situatie. Heel vreemd is het om zo maar weg te kunnen gaan en thuis in een leeg en stil huis te komen. Maar ik moet eerlijk zijn, het geeft mij meer rust. Thuis is nu een rustpunt geworden.
Jurrie doet het best oke. Het is per dag verschillend. Lopen gaat niet meer helaas. Hij helt heel erg naar links toe. Zo zat zondag ook de hele dag zijn hoofd naar links. Dat was best even schrikken. Maar maandag was dat weer weg. Zondag heeft hij waarschijnlijk ook weer een korte insult gehad.
Eten en drinken gaat nog steeds goed. Eten wat minder dan normaal, maar dat is ook niet erg, hij ligt veel in bed, dus verbrand ook veel minder.
Verder heeft hij toch nog regelmatig hoofdpijn en is hij onrustig. Morgen komt de huisarts weer en dan zullen we dat nog even bespreken.
Ook heb ik vandaag gehoord dat Jurrie morgen of donderdag naar een andere kamer gaat. Dat is heel prettig want deze kamer is vrij klein. Op die andere kamer kunnen we ook een apart hoekje voor Nick inrichten met speelgoed enzo. Dan kan Nick ook wat vaker bij papa komen. Dat is nu niet te doen. Dus Nick wordt veel opgevangen door de familie. Dat vind ik heel fijn maar ook heel moeilijk. Ik wil er voor Jurrie zijn en voor Nick en zo zit je dus regelmatig in een soort spagaat. Maar goed, ik doe wat ik kan en voor Nick is het denk ik niet zo heel erg dat hij nu veel elders speelt. Ik vind het wel belangrijk om er te zijn als hij naar bed gaat en ook om hem zelf naar school te brengen. Dus dat doe ik dan ook. Het hospice zit bij ons heel dichtbij, ik kan zo er naar toe lopen. Het zit ook op de route naar school, dus vanmorgen zijn we eerst even papa een kusje wezen geven. Nick begint ook best aan de situatie te wennen. Gister heeft hij in de klas verteld dat papa niet meer thuis komt en dat hij in het hospice slaapt. Samen met de juf heeft hij een een ziekenhoek gemaakt, Nick noemt het het hospice.
Vandaag heeft Jur een redelijke dag. Toen ik vanmorgen binnen kwam zat hij lekker op de stoel, daar keek ik al helemaal van op! Na het douchen is hij vaak erg moe, maar dat viel nu wel mee. Vond hem wel in de war en praat heel zachtjes, lijkt wat schor.
Gisteren een moeilijke dag gehad, ik ben bij de begrafenis geweest van een vriend van ons. Vorige week is hij plotseling overleden aan een hartstilstand op de leeftijd van 34 jaar. Het vreselijke is ook dat zijn vrouw 2 dagen later beviel van hun 2e dochter. Het was gisteren erg verdrietig en moeilijk. Jurrie beseft het niet meer en ik kan met hem daar ook niet meer over praten. Dat vind ik heel moeilijk, ben m'n maatje kwijt met wie ik alles kan delen! Ik vertel hem wel alles maar ik krijg geen response van hem, niet echt. Dat is moeilijk.
Ik krijg heel veel post en mailtjes van iedereen en daar wil ik jullie heel erg voor bedanken. Dit doet mij heel goed! Helaas kan ik niet alle mail beantwoorden, het zijn er veel. Maar ik denk dat jullie dat niet erg vinden. Weet dat ik het wel enorm waardeer en ik het ook heel fijn vind!

Groetjes Betty

De eerste dag

De eerste dag in het hospice.
Vanmorgen toen ik Nick naar school ging brengen en ik de deur open deed, stond al de wijkverpleegkundige op de stoep! Dat was erg prettig want dan kon Jur lekker vroeg worden gewassen. Daarna heeft hij een lange tijd liggen slapen, en snurken dat hij deed!! Om kwart over 12 kwam de ambulance de straat inrijden. Intussen werd Nick opgehaald uit school door mijn zus Coby. Hij was net op tijd om met de ambulance mee te rijden. Dat was zo spannend!!!! Hij wilde niet achterin zitten, dus liever maar voorin bij mama op schoot. En de sirene mocht niet aan van Nick want dat was veel te hard!!
In het hospice hebben Nick en ik samen Jur z'n tas uitgepakt en de kamer een beetje gezellig gemaakt. Jur lekker in bed, hij vond het allemaal prima.
Nick ging bij zijn grote vriendin Anna spelen. Hij heeft zich prima vermaakt daar!!
In de loop van de middag hebben we Jurrie lekker op een stoel voor het raam gezet. Het is daar zo heerlijk rustig en het uitzicht is schitterend!
De kamer is aan de kleine kant, maar als de grote kamer beschikbaar is dan mag Jurrie daar naar toe. Dat is wel wat prettiger.
Ik heb wel het idee dat Jurrie het best vindt daar. Ging allemaal prima met hem, dus dat zit wel goed.
Het is hier thuis alleen heel raar. Zoiezo toen ik net uit het hospice wegging, zo vreemd om hem daar achter te laten! En dan hier thuis komen, het is zo stil....
Heb nu ook heel erg het "Nooit meer dit, nooit meer dat.."
Nick vroeg het ook nog toen hij naar bed ging: "komt papa dan echt nooit meer thuis?"
Pfff, vreselijk!!
Maar goed, ik heb er een goed gevoel bij. Jurrie is echt in goede handen daar. Het is echt goed zo.

Groetjes Betty

Kort berichtje

Hier even een kort berichtje. Zoals ik al schreef kon het hospice 2 dagen of 2 weken duren voor er plek was. De 2 dagen zijn realiteit geworden. Vandaag ben ik gebeld dat er een kamer vrij is. Moeilijk, maar blij dat het zo snel is. Als je zo'n beslissing neemt is het fijn om ook snel terecht te kunnen. Dan kan ik niet meer gaan twijfelen ook!
Morgen om 12 uur wordt Jurrie opgehaald door een ambulance die hem er heen brengt.
Raar gevoel hoor. Laatste avond, laatste nacht thuis.
Het zal ook wel wennen zijn als hij daar is. We zien wel. Komende dagen maar rustig aan doen om onze draai te vinden.
Ik zal snel laten weten hoe het gaat daar!
Ik ga nu snel bij Jur zitten, die lekker zit te genieten van appeltaart met slagroom!! Bedankt M&M!

Groetjes Betty

Berichtje

De ontwikkelingen hier gaan maar door, daarom weer een update voor de blog.
Met Jurrie gaat het heel wisselend. De ene keer loopt hij zo naar de wc, de andere keer is hij heel onvast en valt bijna. Helaas is hij deze week ook door zijn benen gezakt. Gelukkig geen verwondingen, maar wel een teken dat er steeds meer kleine uitvalverschijnselen om de hoek komen kijken.
Ook is Jurrie regelmatig erg duizelig. Dit had hij eerst alleen tijdens het lopen, hij heeft het nu ook als hij in bed ligt.De hoofdpijn neemt toe, hierdoor wordt hij ook regelmatig misselijk en hebben nu al 2 keer gehad dat hij behoorlijk moet braken. De huisarts heeft besloten om 3 keer per dag pijnstillers te geven. Dit gaan we een paar dagen aankijken, als dit niet helpt dan zal ze starten met morfinepleisters.
Ook heb ik al 2 keer gemerkt, en dat was iedere keer rond 8 uur 's avonds, dat hij heel erg gaat trillen en raar gaat praten, z'n ogen staan dan wat vreemd. Geen idee wat het is, geen epilepsie, want dan zou hij niet aanspreekbaar zijn. Het zal met de druk in zijn hoofd te maken hebben.
Verder merk ik aan Jurrie dat de drukte van Nick ook te veel wordt voor hem. Hij kan dat niet echt meer hebben. En om Nick dan in te moeten houden of iedere keer bij iemand laten spelen, dat is ook niet goed.
Door al deze dingen is het eigenlijk moeilijk om alleen te zijn met Jurrie. Eigenlijk moet ik altijd iemand bij me hebben die kan helpen. Maar ja, constant iemand hier erbij is druk voor Jur maar ook niet echt prettig voor mij.
Daarom heb ik nu het besluit genomen om Jurrie naar de hospice te laten gaan. Dit is niet zomaar een besluit. Vreselijk moeilijk. Mijn verstand zegt ja, mijn gevoel zegt nee. Ik ben me er heel erg van bewust dat als Jurrie daar heen gaat, hij niet meer thuis komt en dat maakt het verschrikkelijk moeilijk.
De gedachte aan een hospice is er al weken. Op de een of andere manier groei je er naar toe. Een paar weken geleden had ik nog het gevoel dat ik hem daar zou 'dumpen' als hij daar heen zou gaan. Nu heb ik dat niet meer. Ik vind het niet echt meer verantwoord om hier thuis te blijven. Hij gaat steeds verder achteruit.
In de hospice zijn continue mensen aanwezig die kunnen helpen. Ik ben daar een aantal weken geleden geweest en toen ik daar binnen kwam kreeg ik een soort rust over me heen. Het is goed daar.
Een aantal maanden geleden hebben Jurrie en ik van alles doorgesproken, dus ook dit. Ik weet dus dat Jurrie een hospice oke vindt. Al maakt het de beslissing nog steeds erg moeilijk.
In elk geval heb ik dus gisteren contact gehad. De kamers zijn bezet. Maar zodra er een kamer vrij komt dan is deze voor Jurrie. Moeilijk te zeggen hoe lang dat gaat duren, kan 2 dagen zijn, ook 2 weken, geen idee. Het is wel zo dat als ze bellen, een dag later is de opname, dus dan gaat het snel.
Ik hou jullie op de hoogte!

Groetjes Betty

Een update

Het wordt weer tijd voor een update! De tijd vliegt en er gebeurt veel. De hulp is allemaal goed opgestart. Elke avond komt er om 11 uur iemand die de hele nacht bij Jurrie is. Ze houden hem goed in de gaten. Hij is erg onrustig 's nachts. Nu heeft hij daar medicatie voor gekregen en zoals het er nu naar uit ziet, helpt dat aardig. De onrust is weg, alleen slaapt hij niet best. Zo wil hij vaak om 3 uur opstaan, dan denkt hij dat het ochtend of middag is. Dus het besef van tijd gaat ook meer achteruit.
Elke dag komt de thuiszorg om hem te helpen met wassen en aankleden. Dat gaat allemaal prima. Maar het is wel erg vermoeiend voor Jurrie.
Gisteravond werd hij ineens erg beroerd. Hij moest behoorlijk overgeven. Ik denk dat het te maken heeft met de druk in zijn hoofd. Vlak voor hij ging overgeven vroeg ik hem of hij hoofdpijn had, omdat hij met zijn hand op zijn voorhoofd zat. Helaas kan hij het zelf niet meer aangeven, dus het is gissen wat hij voelt. Maar als je het aan hem vraagt kan hij wel antwoord geven. Het antwoord was gisteravond dus ja. Ik heb hem toen pijnstilling gegeven. Maar 5 minuten later kwam alles eruit. Zo triest. Het is natuurlijk niet zeker of het van de hoofdpijn komt. We moeten het even aankijken.
Verder merken we dat het behoorlijk bezig is in zijn hoofd. Hij loopt heel onvast, ligt en slaapt veel meer, heeft af en toe moeite met praten en kan wat moeite hebben met zitten (hij valt wat naar links).
Gelukkig heeft hij ook heldere momenten! En daar genieten we van! Vanmorgen was de dominee hier, Jur lag eigenlijk de hele tijd te slapen. Ineens werd hij wakker en heeft hij lekker mee zitten luisteren en zo af en toe wat te praten. Dat zijn mooie momenten!
Het is een moeilijke en zware tijd. Maar we, en dan spreek ik ook namens Jurrie, zijn ons heel bewust dat God bij ons is en dat Hij ons kracht geeft om dit te kunnen dragen. Want hoe wij hier nu in staan, dat kunnen we absoluut niet zelf. En daar zijn we heel dankbaar voor!

Groetjes Betty

Hulp

Even weer een berichtje. Met Jurrie is het verder gelukkig nog hetzelfde.
Maar wat ik even wil schrijven is dat sinds gisteren de hulptroepen zijn ingeroepen. Jurrie kan 's nachts absoluut niet meer alleen zijn. Daarom sliep ik of familie bij hem. Maar van slapen kwam niet veel. Jurrie is erg onrustig 's nachts. Daarom is er nu nachtzorg ingeschakeld. Er komt elke nacht iemand bij Jurrie zitten. Wel even wennen, een vreemde in je huis de hele nacht. Maar het geeft wel meer rust.
Afgelopen nacht was dan de eerst keer. Jurrie was ook nu weer erg onrustig en veel in de war. Pas vanaf 4 uur viel hij in slaap. Hij werd wel rustiger als ze wat dichterbij hem kwam zitten, zodat hij haar kon zien.
Vandaag heb ik de huisarts gesproken en zij heeft nog iets voorgeschreven dat hopelijk de onrust wat wegneemt bij Jurrie.
Ook is vandaag de thuiszorg gestart. Ook dat is even wennen, maar fijn dat het er is. Zo kunnen we het allemaal wel redelijk volhouden.
Vanmiddag is ook weer de vrijwilligster geweest van de terminale thuiszorg. Opmerkelijk vond ik trouwens, dat ik Jurrie vertelde dat ze kwam en dat hij nog wist wie het was! Maar als ik nu aan hem vraag wie er vanmiddag geweest is, dan weet hij het niet meer.....heel raar soms.

Groetjes Betty

Weer een berichtje

Het is alweer een week geleden dat ik het laatste bericht heb geschreven. Inmiddels zijn er weer nieuwe ontwikkelingen. Afgelopen week heeft Jur op zich best een redelijke week gehad. Op de maandag na, want toen was hij erg in de war en had hij ook een soort van buikgriep. Maar dat was van korte duur. De dagen erna was hij redelijk helder. De duizelingen blijven, dus daar had hij helaas nog veel last van.
Afgelopen zaterdag heeft hij een lichte epileptisch insult gehad. Hij was ongeveer 15 sec buiten bewustzijn. Gelukkig geen heftige dingen zoals aan het begin van zijn ziekte. Maar vanmorgen is er vermoedelijk nog eentje geweest.
Voor de neuroloog reden genoeg om de medicatie te verdubbelen. Nu maar hopen dat het aanslaat.
We weten dat de epilepsie toe kan nemen, nu de druk in zijn hoofd ook toe neemt. Maar het is toch weer een tegenslag. Weer een stukje verder........

Het slapen beneden gaat eigenlijk best goed. Maar ook 's nachts moet er nu iemand bij Jurrie zijn. Het in de war zijn gebeurt ook 's nachts waardoor hij ergens anders naar toe loopt. Maar ook 's nachts kunnen de heftige duizelingen zich voor doen als hij naar de wc gaat (of de epilepsie). Daarom is het beter dat er iemand beneden slaapt bij Jurrie. Uiteraard wil ik dat zelf doen, maar je slaapt heel licht, ben veel wakker. Ik hou het niet vol als ik niet goed slaap. Dus ook dat moeten we weer om de beurt doen. En gelukkig weer de lieve familie die ons daarbij bijstaan. Ik zeg het elke dag tegen degene die bij ons zijn, maar ook nog een keer via deze manier: ontzettend bedankt!!! Zonder jullie zijn we nergens...........

Ongelofelijk wat deze ziekte allemaal te weeg brengt. Het is zo triest om te zien hoe het met Jurrie gaat. En om eerlijk te zijn, ik kan niet goed peilen wat Jurrie nu echt door heeft. Dat vind ik heel lastig. Ik weet zeker dat niet alles bij hem binnen komt, maar wat wel en wat niet, geen idee.

Maar goed, we doen er alles aan om Jurrie zo goed mogelijk bij te staan!!

Groetjes Betty

1 jaar!

Vandaag is het alweer 1 jaar geleden dat de tumor bij Jurrie ontdekt is. Wat gaat de tijd toch ontzettend snel en wat is er het afgelopen jaar veel gebeurt. Een jaar met pieken en diepe dalen. Helaas zitten wij nu weer in een dal die steeds dieper wordt.

Bij Jurrie zijn de duizelingen weer terug. Soms valt het mee, maar ongeveer 1 keer per dag is de duizeligheid zo erg dat hij bijna niet meer op zijn benen kan blijven staan. Ik ben ook erg bang dat hij valt. Hierbij komt dus ook dat de trap naar boven erg eng is. Als hij op de trap zo'n duizeling krijgt, dan is het leed niet te overzien. Als hij naar beneden valt...... Naar boven gaan kan dus eigenlijk niet meer. Daarom is er vrijdag een bed gebracht en ligt Jurrie nu in de woonkamer te slapen.
Dit was een heel moeilijk besluit. Het is ook heel raar, hij beneden, ik boven. Maar het kan niet anders.

Verder is de vermoeidheid behoorlijk toegenomen. Hij slaapt veel. We proberen hem wel uit bed te krijgen, anders zou hij er zo de hele dag in liggen. En dat is nog niet nodig, daarom proberen we hem te stimuleren om wel uit bed te komen.

De hulp van familie loopt op volle toeren. Maar het is voor iedereen erg zwaar en daarom is de huisarts ook van alles aan het regelen om meer hulp hier te krijgen. Zo komt er woensdag iemand van de terminale thuiszorg die 4 uurtjes bij Jurrie blijft, zodat ik met Nick wat leuks kan gaan doen. Dat schiet er nu iedere keer bij in en dat is voor Nick ook niet leuk. Als het bevalt gaan we kijken of we het kunnen uitbreiden. Zal best goed gaan denk ik. Maar ook dit is weer een stap die zo moeilijk is. Je weet dat het allemaal kan en dat het ook een keer gaat komen dat je er gebruik van moet gaan maken. Maar als het dan zo ver is, dan is de waarheid zo hard! Vreselijk.

Maar goed, het is gewoon nodig en moet je het ook accepteren. Hoe moeilijk het ook is.

Mocht je contact willen hebben met ons, absoluut geen probleem, maar dan wil ik vragen om dit via mij te doen en het liefst via email. Dat is voor mij makkelijker, ik kan dan antwoorden wanneer het mij uitkomt.

Groetjes Betty

Hoe gaat het nu?

Eindelijk weer een stukje op de blog! Maar helaas niet door Jurrie zelf geschreven. Ik neem het even van hem over. Er zijn namelijk weer nieuwe ontwikkelingen met Jurrie zijn gezondheid.

Omdat Jurrie tot een paar maanden geleden actief zijn blog bij hield over hoe het met hem gaat, wil ik proberen de komende tijd dit van hem over te nemen. Hierdoor blijft iedereen goed op de hoogte. Maar ik zeg alvast dat ik dit niet elke dag doe! Alleen als er wat te melden is.

En dat is er nu. Hoe gaat het nu met Jurrie? Die vraag krijg ik een paar keer per dag. Wat zou ik graag willen zeggen dat het goed gaat. Maar nee, het volgende is er aan de hand. Jurrie is zijn korte termijn geheugen kwijt. Hij kan niks meer onthouden. Hierdoor ook vaak in de war. Er was even hoop dat dit komt door het vocht dat rond de tumor zit. Hiervoor heeft hij medicijnen, deze moeten ervoor zorgen dat er zo min mogelijk vocht rond de tumor zit en dus ook niet tegen fatale delen van de hersenen gaat drukken. Door het verhogen van deze medicijnen hoopte de arts dat het weer wat beter zou gaan met het geheugen.
Helaas is dit niet het geval.
Hij is op het moment wel weer wat opgewekter, dus de medicijnen doen wel iets. Verder is Jur regelmatig wat suffig. Ook het besef van tijd is erg in de war.
Door deze ontwikkeling kan Jurrie helaas ook niet meer alleen zijn. We hebben gelukkig enorm veel lieve mensen om ons heel die om de beurt een dagje bij Jur zijn zodat ik kan werken of boodschappen doen of wat dan ook.
Dit was dan mijn eerste bericht. Zodra er weer iets te melden is dan zal ik dat zeker doen!

Groetjes, Betty

Jur, je blogt niet meer....

Nee, inderdaad, er is ook niet erg veel te melden, dan dat ik me goed voel, er geen gekke dingen aan de hand zijn en we proberen zoveel mogelijk te genieten. Afspraken maak ik hoogst zelden meer en ik probeer weer een beetje structuur in de dagen te brengen. Ik zou me een hoedje kunnen bloggen, maar om nou ook over Ahmadinejad te gaan bloggen lijkt me een beetje lauw, ik heb zeker mijn mening klaar....late dat duidelijk zijn.

hier nog een oudje:

http://dailybydaily.wordpress.com/2007/09/20/covers-september-20-2007-usa/

Dus ja, de frequentie is nu nog meer afgenomen en ik voel me uitstekend, ondanks het minder goede nieuws dat de tumor gewoon z'n gang gaat en de kuur niet heeft geholpen :-/

Gegroet allemaal!

Jur

Fiets um erin

Zo, afgelopen weekend de stoute schoenen aangetrokken en gaan fietsen, eerst een kort stukje, daarna een langer stukje en gister een stuk of wat keren. 't Is even wennen als je dat een tijd niet hebt gedaan, maar het lukt :-) Inmiddels beginnen de waterpokken ook al op te drogen bij Nick, dus 't gaat allemaal redelijk voorspoedig :-) Vergeetachtigheid en warrigheid spelen me wel parten af en toe, 't hoort er allemaal bij zullen we maar zeggen.

Nog even één ding, ik heb een tijdje geleden een drietal "zorgboeken hersentumoren" gekregen en aan drie mensen meegegeven, van één weet ik dat die zich bevind in een ver land, maar de andere twee weet ik dus even niet, die zou ik graag weer eens terug willen zodat nog meer mensen het kunnen lezen. Je mag 'm gewoon door de brievenbus doen.

Allen weer de groeten!

Jur

En hola we zijn weer terug.

Dinsdag zijn we naar Beekse Bergen geweest en hebben we een paar dagen gelogeerd in een Jungalow (de zebraversie) Leuk park, we hadden een paar dagen heerlijk zonnig weer en een paar dagen koud en grijs weer. We hebben veel in de speeltuinen rondgehangen en zijn twee keer naar het dierenpark geweest, dat was weer erg leuk! Zoals gebruikelijk was alles weer tot in de puntjes geregeld door Betty, het avondeten zat er bij in, de afwas beperkte zich tot kopjes en mokken, verder niet :-)

In het dierenpark zijn we met de safari-bus geweest en de boot. En daarna elke avond lekker eten, alhoewel er bij Nick niet veel in ging, achteraf leken dat voortekenen te zijn van waterpokken, die zich de laatste dag van de vakantie al een beetje manifesteerde. We zijn dus donderdagavond direct al naar huis gegaan in plaats van vrijdag, maar goed ook......slapen kan ik beter thuis in m'n eigen bed. Nick heeft flink liggen spoken die nacht, dus het was maar goed dat we thuis waren.
We hadden een zalfje van VSM of zo, dat hielp ietsjes, maar waar de huisarts mee aan kwam zetten werkt pas ECHT, dus inmiddels begint meneer er al wat beter uit te zien.

Gisteren ben ik nog naar de zaak geweest voor het afscheid van de chief Hans Koning, er was een melig filmpje in elkaar gezet met in de hoofdrol Hans vertolkt door Herman; roeping gemist!

Enfin, het was weer een leuke week, afgezien van die pokken :-)

Tot snel!

Jur

Effe snel op en neer!

Zo af en toe krijg je de vraag: wat zou je nu nog willen doen nu het nog goed gaat ? Dat is een lastige vraag iedere keer weer, maar ik laat soms wat ontvallen waar vrij snel op word gereageerd. Zo ook deze keer.

Ik had anderhalve week geleden een afspraak met Herman, voor wie het niet weet: een collega van mij. Tijdens de terugrit naar m'n huis begon ik over het idee dat ik nog wel eens met een snelle trein wilde reizen. Enfin.....de dag erna hangt hij aan de lijn of ik werkelijk dat wel zou willen en zoja of ik dan snel zou willen beslissen en een aantal data door zou willen geven, ik vraag om 24 uur bedenktijd (om ook Betty even te polsen) die zegt prompt dat ik niet goed snik ben dat ik daar nog over na zou moeten denken: gewoon doen.

Aldus bel ik Herman gelijk terug en is de keuze 26 mei. Het plan is om met Betty én Nick te gaan, met de TGV/Thalys. Els (eveneens collega) heeft allerlei vage connecties om het één en ander te kunnen regelen.

En vanmorgen was het 5 uur opstaan en werden we door Herman opgehaald om 6 uur en reden we naar station Capelle Schollevaar, waar Els ons opwachtte. We gingen met de trein naar Rotterdam, om vandaaruit 1e klas met de TGV naar Parijs te gaan, aankomsttijd rond half 11. Vanuit Brussel gaat die trein pas echt als een razende, daarvoor is het een beetje gewoon qua snelheid. 't Was heel gezellig onderweg, we kregen twee kleine maaltijden.

Eenmaal aangekomen zijn we met de bus naar de Eiffeltoren gereden, maffe stad man Parijs, het lijkt een grote chaos. Els is wel de persoon aan wie je de planning voor een dagtrip Parijs over kunt laten! Helaas zat het weer bij de Eiffeltoren niet mee, 't water kwam met bakken naar beneden, dus al gauw zaten we aan de koffie ergens waar ze ons in eerste instantie niet binnen wilden laten omdat we enkel voor de koffie kwamen, maar goed....uiteindelijk toch maar wel. Toen het eenmaal een beetje opgeklaard was, zijn we naar de Bato Bus gegaan (busboot) om een rondvaart te doen, je ziet dan in een vogelvlucht een groot deel van de belangrijkste gebouwen van Parijs, erg leuk. We zijn ook de Notre Dame ingeweest; heel indrukwekkend! Eenmaal terug buiten zijn we weer met de gewone bus terug gegaan naar het station om weer met de TGV naar Rotterdam te rijden, inclusief een boel gezelligheid en 2 maaltijden. Rond 7 waren we weer in Rotterdam, via Capelle met Herman z'n wagen naar Gouda om ons daar af te zetten.

In ieder geval wil ik degenen bedanken die hieraan hebben meegewerkt of hun medewerking hebben verleend, het was echt te gek gaaf!

Jur

Van boven naar beneden....

Zo, na een korte stilte weer eens een blogmoment. Ditmaal van leuk nieuws of wetenswaardigheden naar bespottelijk! Zoals de laatste keren begin ik eerst met terug te grijpen naar iets van een tijdje terug: Koninginnedag.

Blij nieuws
John & Coby (zwager en schoonzus/zus van Betty) stonden op de Raam waar altijd de vrijmarkt plaats vind in Gouda, op de stoep voor de studio spullen te verkopen voor de Stichting Stop hersentumoren. Myrthe, de dochter van Coby ging langs met een collectebus, geweldig bedrag opgehaald alles bij elkaar. Kijk hier maar voor het complete verhaal, staan ook wat dingen bij die ik nu niet meld, maar enorm dankbaar voor ben :
koninginnedag

Uiteraard zeer veel dank voor deze spontane actie :-)

Wat ook goed is om te noemen, is mijn (onze) blijdschap dat ik me best goed voel vanaf vlak vóór de uitslag, vermoedelijk is mijn lichaam flink ontgift in de loop der tijd en voel ik me een stuk vitaler. De vermoeidheid is er zeker nog wel, soms flink, maar er valt op zich goed mee te leven. De duizelingen zijn we mee aan het experimenteren door middel van ophogen en verlagen van dosis medicatie. In ieder geval ben ik aardig wat kilotjes kwijt ook en weer de oude Jurrie volgens velen: dat hoor ik graag ;-)

Gisteren hoorde ik dat dus ook van m'n broer Bert en schoonzus Marga, dat ik er ook weer zo goed uit zie en dergelijke; zelf durf ik ook weer in de spiegel te kijken naar dat fatsige buikie vol met striemen. Ik kan weer gewoon m'n schoenen aandoen zelf...geweldig. We waren gisteren overigens in de Drie Hooibargen met Bert, Marga, Tim en Luuk. Gezellig man, die twee minderjarigen kunnen eten als een stel bootwerkers.

Verder is er hier in de wijk enorm opgehoogd, maar dat had ik al geschreven geloof ik. Er zat dus vorige week een tweetal krassen op mijn auto; die krassen dat kan gebeuren.....zonder briefje is fout en moedwillig dat doen is nog fouter.... Nou enfin, de wagen werd begin deze week opgehaald door het schadebedrijf en terug gebracht op donderdag. Een uur later werd ik gebeld door het schade bedrijf: er zit een enorme kras op die Volvo V50; of ik in een criminele buurt woon; nou nee, toevallig niet. Waardeloos, iets waar je je vreselijk pissig over kunt maken, iets wat ik juist niet zou moeten doen. Dus stop ik daar mee.




Allemaal de grootste, liefste en gemeende groeten van ons hier!

Krrrrrrraaaaaaaassssss!!!

Hallo allemaal,

Er is momenteel niet veel te melden dan dat het best ok gaat, die medicatie waar je zo'n enorme lekkere trek van krijgt en inderdaad ook dik van word is flink opgevoerd (we hadden 't net afgebouwd) maar gaat waarschijnlijk wel helpen tegen de duizelingen, dat gaat al best aardig. We gaan het donderdag weer afbouwen ook.

Iets anders..... wekenlang word er hier aan de straten gewerkt, rondom word de boel met minstens 40cm opgehoogd. Met het opbreken van de straten was het regelmatig je wagen maar ergens neerzetten, doorgaans kunnen we 'm direct voor ons huis kwijt. Dat is al die tijd goed gegaan, tot vanmorgen (over een weekje is ons eigen straatje pas klaar) er zitten twee enorme krassen in mijn auto, dat kost weer een hoop gedoe, geld noem maar op.....en geen briefje natuurlijk. erg jammer :-(

Allemaal wederom bedankt voor alle aandacht, kaarten, telefoontjes en e-mail.

Jur